Şiir, bir estetik tasavvurdur. Ve bu estetik tasavvur, şiir okuyanı ve dinleyeni büyüler! Önünde sonunda bir şekilde böyle tuhaf bir hakikat çıkar ortaya. Şairin metninin içindeki giz, kelimelerin estetiğine sızarak şiiri bir estetik bütün haline dönüştürür. O...

Edebiyatın ağaca benzeyen (doğaya benzeyen) bir yapısı vardır. Onun da aynen bir ağacınki gibi kökü, gövdesi ve dalları mevcuttur. Bu da bir hayatın (edebiyatın hayatının) toplamını ifade eder bence. Bu hayatın kaynağı da insanın ve doğanın yaşadığı hayattır, ...

Edebiyatın kendine ait bir gerçekliği ve bu gerçekliğe ait doğruları vardır. Edebiyatın bu ontolojik özelliği, hayatın fazlalıklarını fark ettirmesiyle de ilgilidir; hayatın özünü, esasını sarmalayan ama aslında hayata yabancı ve aykırı olan kabukların, oluşum...

Edebiyat, saklı hayatların ışığını yakalar ve etrafına yayar. Sistemlerin, düzenlerin sınıflandırıp köşelere sıkıştırdığı ve belleğimize küçük insan diye tanımlayarak kazıdığı bir ötekileştirmenin doğal olarak addedilen süreçlerini ve tezgâhını deşifre ederek,...

Şiir, aklın kusurlu kıldığı insanın lekelenmiş vicdanını onarır adeta! Şiirin öyle bir kök gücü vardır. İnsanın yanısıra, toplumun lekelenmiş hâli de ilgilendirir şiiri; toplumun vicdanına müdahale ederek, onu da lekelerinden arındırır. Şiirin ontolojisidir bu...

İnsanlık kültür havuzu, bir insanlık duygu havuzudur aslında. Duyguların böylesi bir evrenüstü havuzda birikmesi için onların bir tür taşıyıcılara ihtiyacı vardır. Bu taşıyıcılar, eser taşırlar. Özel insanların özel duygularının oluşturduğu eserlerin insandan ...

Edebiyat, hayatı devam ettirir! Canlı ve cansız haliyle... Edebiyat için hayat denen şey, süreklilik arz eden, hatta başı ve sonu olmayan bir olgudur. Zamanın belirleyemediği, içinde ölümün dahi ölümsüzleştiği bir döngü, bir devriyedir bence. Canlı olmanın son...

Edebiyat, insanın kendi kendisini bir eser haline getirmesine de vesile olan bir sessiz güçtür. İnsan, kendini yeniden oluşturarak biçimlendirebilir çünkü, böylece ortaya canlı bir eser çıkartabilir. Bu oldukça acılı ve aynı zamanda bereketli bir süreçtir; var...

Edebiyat insan arar! İnsanlar içinde bir insan arar; buldu mu da, rasadı altına alır onu; inceler, çevreler, ruhuna girer; özelliğini, biricikliğini keşfeder ve yazarının da birikiminden, hayalinden geçirerek, ortaya ölümsüz bir karakter (kahraman) çıkarır. Ed...

Şiir, kendi şiirinin içinde gizlidir aslında. Şiir ipliklerinden örülmüş bir kozanın içinden doğar bence şiir. Hapishanesi kendisi, kendisi de hapishane olan bir mahpusluktur bu. Şiir, mahpus olarak doğar, özgür olarak devam eder yoluna. Bir katlanılmışlığın s...

Edebiyat, insanı kendi içiyle karşılaştırır, hatta yüzleştirir. Bunu başarmak için de, karakterler (kahramanlar) yaratır. Bu karakterler gerçek ya da fantastik alanlarda yaşayarak, bir biçimde insanla buluşurlar. Bu iki uç alanın ayakları ne kadar çok kendi ge...

Bu coğrafyanın duygusunun, vicdanının özü de, tözü de söz değil midir? Söz sadece bir taşıyıcı olmamış, varoluşun derinliklerine saygı duyan bir özgürlük kaynağı da olmuştur aynı zamanda. Sözün canı vardır, Söz, sesin içinde yaşar, Söz uyumlu bir gezgindir, Sö...

Edebiyat, dünyanın ve insanlığın yaşadığı güçlü ve yıkıcı gelgitlere rağmen hâlâ duyguların taşıyıcısı olmaya devam ediyor. Son yüzyıl içinde öyle şeyler, öyle insanlık ve doğa dışı şeyler yaşandı ki; insanın, neredeyse duygu gücünden, edebiyatın binlerce yıll...

Edebiyat doğurgandır. Döneminin ruhunu tam olarak yakaladığında ve değişik yazarların metinleri arasında gizli ya da açık, sağlam eklemlenmeler, ruhsal birlik ve bütünlükler ortaya çıktığında, karşımızda bir edebî akım var demektir. Bu edebî akım, o toplumun, ...

Edebiyat, yazara ait bir şey değildir. Aksine, yazar edebiyata aittir bana göre! Edebiyat yazara hizmet etmez neticede. Yazar, edebiyatın hizmetindedir oysa; edebî değer üretir. (Tabii has yazarlar için böyledir bu.) Sahibi olmayan, hiçbir yere ve zamana ait o...